In alles waar ik tot nu toe ervaren heb om ‘goed aan te doen’ wb RiB is God een diepere keer aan het brengen. De periode van burn-out kan beter gezegd ‘time-out’ genoemd worden. Een periode waarin God Liefdevol in Genade en Waarheid alles aan het Licht brengt waarin het ‘als jezelf’ nog niet ‘op orde in Gods Orde’ was/is. Hoewel het voor mij absoluut duidelijk is en blijft dat Hij het tot nu toe geïnitieerd heeft en mij aangestuurd, blijkt het nu tijd om nog dieper ‘los te koppelen’ van ‘wereldse systemen’.

RiB is ten diepste niet gedoeld als een ‘praktijk’, die ‘van mij’ is en waar ik ‘hulpverlener ben’; hoe christelijk ook. RiB is ten diepste niet bedoeld om op de kaart te staan naast andere christelijke therapieën. RiB is niet gelijk aan ‘pastorale hulp’ of ‘discipelschaps’-cursus of training.

Aan mij de uitdaging om temidden van aardse onzekerheden dit voorop te durven stellen. En met God ‘uit te leven’ wat het wél is; een Leefstijl gefundeerd op Gods Woord en vanuit Zijn Heilige Geest. Daar kan ik naar belangstellenden open over zijn, maar zal nergens een theologische discussie aangaan, waarbij het Woord als wapen ingezet mag worden. Dit heeft in het Lichaam van Christus al genoeg verdeeldheid en schade toegebracht.

Ikzelf heb dagelijks nog genoeg eruit te ontdekken om nederig te blijven en al voldoende mogen ontvangen om absoluut zeker te zijn van mijn bekering, wedergeboorte en bereidheid om ‘de oude mens af te willen leggen’. ‘Vernieuwd te willen worden in mijn denken’ en ‘ de nieuwe mens aantrekken’…

Met een soort ‘opluchting’ schrijf ik dit alles (geheel onverwacht); loslatend hoe ik nog bijna probeerde om RiB ‘in de wereld’ te willen/moeten brengen, mede omwille van mijn levensonderhoud. Het is aan Hem, niet aan mij… en Hij geeft aan ‘PAUZE’… Dat is een beetje spannend en toch ervaar ik het als ‘goed en passend’. Ik blijf wie ik ben met God en zal blijven doen wat Hij van me vraagt. Vanuit zijn Woord en door zijn Heilige Geest. Tot ooit of plotseling…