Weer eens een blogbabbeltje. Enne… je hoeft nooit te denken dat RiB stilligt als je een tijdje niets hoort of ziet. Achter de schermen is God dagelijks aan het werk in mij en mijn leven. Zelfs of misschien wel ‘juist’ op die momenten dat ik even geen overzicht lijk te hebben. En dit wellicht ook gewoon helemaal niet hoeft. 

Hoe wonderbaarlijk blijkt steeds weer dat de Regisseur op de achtergrond doorgewerkt heeft. Het lijkt er ten diepste om te draaien of ik in VOG blijf zodra er ‘storing op de lijn’ is. Blijf ik VOG: in Vertrouwen, in Overgave, in Gehoorzaamheid aan alles wat al ontvangen is. Als de Éen-op-éen Ontmoeting even uitblijft; als de ziel net iets te hard aan de touwtjes trekt; omstandigheden net even teveel drukken. Wie ben ík dan…Hij blijft Dezelfde… blijf ik zoals Hij mij bedoeld heeft…

…In Waarheid over Wie U Bént en wie ik bén, kan Ontmoeting plaatsvinden; Genadevol…

Wat gebeurt er in jouw hart als je deze uitspraak leest of spreekt. Nee, niet in je brein, waar zich waarschijnlijk al snel een mening vormt, die vaak gebaseerd is op ‘eens’/‘oneens’ of ‘goed’/‘fout’. Waar je kunt neigen naar ‘studie’ of het Bijbels accuraat is. Waar je kunt neigen naar argumenten verzamelen om erover in discussie te gaan.

Ff tandje dieper; je hart… neem ff minuutje om je bewust te worden van wat dit in je oproept……………………………………………………………………….Heb je ’t helder? 

Mijn getuigenis is dat deze uitspraak Bijbels is. Waarom ‘getuigenis’? Nou, dat is hetgeen wat God van ons verlangt te doen. Dat we getuigen van Wie Hij is in ons leven en wat Hij bewerkstelligt (heeft) door ons leven heen. Of dit nu een fysieke genezing, een herstelde relatie of genezing van een groot trauma is. Het principe is dat we getuigen dat Hij iets gedaan heeft wat wijzelf niet konden. Dat Hij door dit getuigenis meer zichtbaar kan worden voor de wereld om ons heen. En boven alles de hoopvolle boodschap dat Hij met ieder ander ook een VVV wil aangaan. Een VeiligeVerbondsverBinding; mijn bewoording voor een Bijbels Principe. 

Ai… even terug in de catacomben van mijn ‘oude’ leven. Een periode waarin ik er toch echt wel van overtuigd was dat het goed zat tussen mij en God. En zelfs met de Bijbel in de hand uitspraken deed die zondige keuzes leken te rechtvaardigen. Ik hield van mijzelf in wat ik deed, want ik had toch een goede bedoeling voor de ander? Om pijn te willen voorkomen? Ik werd geprezen door dominée’s, in twijfel getrokken door familie en ik voelde me sterk met God. Ik zou wel eens even nieuwe wegen inslaan. Niets was minder waar! 

Er waren heel wat jaren van ellende voor nodig om mij op de knieën te krijgen voor God. Voordat ik ging beseffen dat ikzelf niet degene kon zijn die bepaalde wat zondig was. Het was werkelijk de Heilige Geest die mij overtuigde zodra ik (weer) een kerk binnenkwam. Waarheid kreeg een naam; Jezus. En Genade werd een onbetaalbare gift in het besef wat Hij voor mij persoonlijk volbracht had. God kon niet langer ‘iemand’ zijn die ik ‘inkleurde’ naar eigen verlangen; Hij betoonde zich ‘Vader’. Hiermee was een Bijbels zondebesef ontwaakt. Na gedoopt te zijn, kreeg de Heilige Geest een ‘klus’ om mijn leven ‘op orde in Gods Orde’ te brengen. Gelukkig leerde ik Zijn Stem verstaan en konden Woord en Geest in gezonde basisbalans komen. Ik leerde, na eerst ‘gedragen’ te zijn, stapje voor stapje meewerken met het werk van Zijn Hand in mijn leven. Absoluut met vallen en opstaan; wat heeft Hij een onbeschrijflijk geduld met mij gehad!

Keer op keer bleek dat de wilskeuze van mijn hart bepalend was of ik Hem wel of niet kon ontmoeten. Gebed werd kort en krachtig: ‘Heer, verander mij’, ’Heer, ik wil het leven Leven zoals U het voor mij bedoeld heeft’, ‘Heer, ontferm U’. Tegelijk stortte ik mijn hart oprecht bij Hem uit; alles sprekend wat Hij allang wist. Of het nu ging om bewustwording van zonde jegens Hem of om opgelopen pijn door zonde van anderen. Keer op keer bleek dat Hij mij eerst dichtbij Zijn Hart toeliet waar ik in de spiegel van Zijn Liefde overtuigd raakte van Waarheid, én Genade. Over mijzelf én de ander. En Jezus bleek voor beiden gestorven te zijn.

Ontroert besef ik dat juist door Hem te mogen leren kennen tijdens een intensieve, lange weg van herstel ik Hem werkelijk leerde ‘kennen’ als een Almachtig, Heilig God. Dieper en dieper is in mijzelf gegrondvest de Waarheid dat Hij, de Heilige van Israel, mij al liefhad, voordat ik Hem volledig erkende als Heilig God. Ik hield van Jezus, van het werk van de Heilige Geest, van Hem als Vader. En toch… 

Toch werd het Godsbeeld pas werkelijk verblindend helder toen ik het overkoepelende plaatje ging zien van Wíe Hij als Drie-enig God, Schepper van hemel en aarde ís… Heilig, Almachtig, Ontzagwekkend etc. etc. Dan stokt mijn adem in diep ontzag, knielt mijn lichaam als vanzelf. Hij is Heer van mijn leven. Ik besta dankzij de genadige Adem van Zijn Heilige Geest. Zelfs de meest fantastische mens- en vredelievende levensstijl zou de macht van de zonde waaronder ik gebukt ging niet hebben kunnen opheffen. Enkel Jezus. Hij die zijn leven aflegde in gehoorzaamheid aan de Vader. Die ALLES droeg waardoor ik niet in de tegenwoordigheid van Gods Heiligheid zou kunnen zijn. Enkel het geloven in het Woord heeft nieuw leven gegeven. Waarbij keer op keer blijkt dat in de Waarheid over Wie Hij is en wie ik ben een Ontmoeting plaats kan vinden. Een Ontmoeting van ‘hart tot hart’. Ontmoetingen waarin Waarheid en Genade centraal staat; Jezus.

… heb jij Hem al ontmoet?…. …ontmoet Hem bij het Kruis…