Een nieuwe fase is aangebroken met de uitdaging om wekelijks een blog te schrijven. Heerlijk om mijn vingers over de toetsen te laten dansen om mijn hart te laten spreken. Het blijft de kunst om ‘babbelend’ op schrift te stellen wat ik ontdek met Hem. 

Het is bijna niet te geloven, maar vanaf het moment van conceptie ligt een compleet mens besloten in DNA. Het blijft een wonderbaarlijk besef. Terwijl de allereerste cellen zich vermenigvuldigen, wordt het belangrijk een ‘veilige plaats’ te hebben voor de verdere vorming. Het vruchtje heeft ‘innesteling’ nodig. Innesteling in de baarmoeder. Soms nestelt een vruchtje in in een eileider of littekenweefsel van een voorgaande keizersnede en dan krijgt de eerste vreugde een teleurstellende afloop. 

Zonder dat er al iets zichtbaar is voor de buitenwereld vind de eerste vorming tot een mensenlijfje plaats met alles erop en eraan; alle lichaamsfuncties latent aanwezig. En nog veel meer. Tal van erfelijke eigenschappen liggen al vast; tal van ‘vermogens’ wachtend tot er gelegenheid komt om verder te ontwikkelen. Voor de vrouw kan dit proces tot gevolg hebben dat ze erg moe of misselijk is. Van een kind nog niets te zien of voelbaar… en toch… het ís er! De vrouw ís al moeder en heeft een liefhebbende, beschermende en voedende functie; volledig intern. Het vereist goede zelfzorg, eventueel met ondersteuning van haar man. Hij mag haar ‘baarmoeder’ zijn; een veilige plaats waar ze mag ‘innestelen’. Waar alle veranderingen die gaande en op komst zijn hem ‘moe en misselijk’ kunnen maken. Er komt een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor ‘nieuw leven’ wat kostbaar, kwetsbaar is én kracht in zich draagt. 

Dit complete ‘gezin in wording’ heeft eigenlijk ook een ‘innesteling’ nodig. Ingebed zijn in persoonlijk en gezamenlijk geloofsvertrouwen. Ingebed zijn in gezonde relaties; liefst binnen naaste familie, vrienden en een geloofsgemeenschap. 

Het plaatje van de ‘perfecte veiligheid en innesteling’ vertoont echter vaak ‘verstoring’. ‘Verstoring’ die van invloed kan zijn op de vorming, bijv. bij roken of hoge stress van de moeder. Wellicht het gevolg van ‘verstoring’ op dieper niveau; nl ‘gezonde relaties’. 

En toch… toch is ten diepste bij de bevruchting in het DNA alles vastgelegd voor de vorming. De vorming van een mens wat door God gewenst is! De vorming van een mens wat andere levens gaat beïnvloeden, maar hoe? Dát heeft weer een grote mate van afhankelijkheid van hoe de moeder/vader/omgeving het ontvangen. Als ‘geschenk’, als ‘last’, als ‘middel’, als … Hoe dan ook ‘gewenst door God’ mét een bedoeling voor het leven. Mét een ‘roeping’ binnen Zijn Plan voor Zijn Koninkrijk. En ja, ik weet maar al te goed hoe zwaar gebrokenheid door generaties heen kan spelen. Juist daarom getuig ik dat dit alles doorbroken kan worden met éen keus. Éen consequente keus; de keus voor de Levende. In de keus voor Jezus wordt eeuwig leven ontvangen. Er wordt gesproken over babyvoedsel nodig hebben; de moederborst. Wat echter buiten beschouwing blijft is dat God je voordien al ‘gedragen’ heeft. Hij heeft je al gewenst nog voordat je Hem kon kennen, nog voor je voor Hem koos. Hij was erbij op het moment dat je ouders samenkwamen en de bevruchting plaatsvond. Hij is de Enige die weet wat je sindsdien doorstaan hebt, enkel en alleen al om op de wereld geboren te worden. Hij is de Enige die elke verborgen gedachte en gevoel van je ouders weet en welke impact dat gehad heeft op jouw vorming. Een vorming die grotendeels onbewust al tot gedrag leid, waar we dan bij het opgroeien meer ‘last van hebben’ of een diagnose voor krijgen. Er blijkt iets te zijn waarvan we willen dat het ‘opgelost’ kan worden.   We zoeken naar die persoon, die plaats waar we ons geborgen weten met alles wat ons belast heeft. Die persoon, die plaats die ons accepteert met al onze onhebbelijkheden die ontstaan zijn als reactie op verborgen pijn. Die persoon, die plaats waar we zodanig erkend en gekend worden, dat er ruimte komt voor loslaten van al het ‘zeer’ en gestokte ontwikkeling opnieuw kans krijgt. 

Weet je wat zo pijnlijk duidelijk is in deze wereld… die perfecte persoon of plaats bestaat niet. Hulpverlening is ten diepste onpersoonlijk en geen enkel mens kan een ander mens van A tot Z dragen door een zwaar ‘renovatie’-proces heen. En toch… we hebben het nodig! Dáarom Jezus, dáarom God de Vader, dáarom de Heilige Geest. Hij, de Drie-enig God is de Enige die jou kan dragen, onvoorwaardelijk liefhebbend, veilig geborgen; een ‘Kerngezin’. En juist in dat ‘dragen’ ligt weer het principe van de baarmoeder. Dicht aan Zijn Hart, soms/vaak onzichtbaar voor de buitenwereld, vind het meest wezenlijke deel van je vorming tot nieuwe schepping plaats. Waarbij al hetgeen wat de oorspronkelijkheid van je leven belemmerd heeft ‘aangepakt’ kan worden. Waar je in directe verbinding met Zijn Hart die voeding kunt krijgen die je nodig hebt om gezonde ontwikkeling op gang te brengen. Zodat je je leven kunt Leven zoals Hij het voor jou bedoeld heeft. Zinvol voor jezelf omdat je er je gaven en talenten in kunt ontwikkelen en inzetten omwille van een groter doel. Wie wil dat nou niet;)