We zitten met z’n allen ‘in hetzelfde schuitje’. Of we nu met anderen in een auto, trein of vliegtuig zitten. Allemaal in de file staan. Tegelijk naar het nieuws kijken. Hoe dan ook… er is ‘eenzelfde schuitje’. Het ‘schuitje’ wat ‘leven’ heet. 

Het kan als het ware stilliggen; aangemeerd zijn of in het wijde water dobberen. Zich in rustige wateren bevinden of juist in een storm. Het kan als een vrachtschip lijken, roeiboot of cruiser. Je kunt de beleving hebben dat je er ‘alleen’ in zit of met velen. Het kan je veel contactmomenten of relaties brengen of juist niet. Opbouwend of afbrekend. Allerlei variaties mogelijk.

Op omstandigheden hebben we niet altijd invloed. En toch zijn we binnen ons ‘schuitje’ invloedrijker dan we soms denken te zijn. Er is en blijft namelijk een keus over hoe je omgaat mét en reageert óp je omstandigheden. En helaas zijn we soms zó in ons primaire ‘zijn’ dat verantwoordelijkheid nemen om te kiezen onmogelijk lijkt. 

De uitdaging is en blijft om ‘in hetzelfde schuitje’ je te realiseren dat er meerdere manieren van ‘kiezen’ zijn. Je kunt kiezen dat omstandigheden je reactie bepalen. Of je ziet juist andermans reacties en kiest een tegengestelde reactie. Óf je hebt al helder hoe je basishouding zal zijn ongeacht de omstandigheden. In het laatste geval zal je iemand kunnen zijn die zelf gaat beïnvloeden. Wellicht op een manier die opbouwend gaat zijn voor de anderen ‘in het schuitje’.

Tja… ik kan niet anders dan met respect kijken naar Jezus, die met de discipelen in een schuitje zat in een storm. Hij sliep gewoon, terwijl iedereen zich druk maakte. Notabene de discipelen die al talloze wonderen gezien hadden. Die allang wisten dat hij macht had over elke actie vanuit het rijk der duisternis. De discipelen hadden als vissers wellicht al de nodige stormen meegemaakt en wisten hoe het kon aflopen. Ze waren acuut vergeten Wie ze in de boot hadden. 

Herkenbaar? Het kan ons ook maar zo gebeuren dat als er iets gebeurd met ‘ons schuitje’ dat we acuut kwijt zijn dat we een Helper nabij hebben. Hij woont notabene ín je als je wedergeboren bent; hoe dichtbij wil je Hem hebben. En toch kan het voor ons bijna lijken dat God niet bestaat; zeker als Hij zich niet merkbaar aanwezig toont. We lijken als het ware het hele jonge kind wat nog niet snapt dat de ouder er wél is. Wellicht uit zicht en niets horend, slaat de paniek toe. Al dan niet met een stevige huilbui. 

Hoe je ‘schuitje’ ook is, hoe je ‘water’ ook beweegt… Hij ís er! En als je het niet kunt hanteren, mag je Hem ‘wakker maken’. Om Hulp te vragen, om Troost te krijgen, om ‘samen te zijn’ in omstandigheden die wellicht niet direct veranderen. Jezus kent het schuitje wat ‘leven’ heet; Hij heeft alles intens doorleefd aan het Kruis… om ‘jouw schuitje’ een behouden vaart te kunnen geven… Hij houdt van jou!