Laat vooraf duidelijk zijn dat er situaties kunnen zijn waarin vertrouwen dermate beschadigd is dat er ‘afstand’ genomen moet worden van de situatie of persoon. Tegelijk roept God ons op te vergeven en genezing van Hem te verwachten. Hij zal jou en jouw situatie ‘recht doen’ wanneer je jezelf én de situatie echt aan Hém overgeeft. Enkel dan kan Hij de wijsheid geven die je nodig hebt om te weten of je de weg van ‘aards recht’ mag of zelfs moet inslaan.

Best triest dat over het algemeen sneller uitgesproken wordt dat we iemand niet (meer) vertrouwen of zelfs wantrouwen dan dat we ‘vertrouwen’ uitspreken. En daar kunnen dan ook stevige uitspraken over de ander aan verbonden worden; over wat de ander ons misdaan heeft en over hoe dit ons beschadigd heeft. We willen ons ‘recht’ halen. Helaas doen we de ander dan niet altijd recht in hoe wij over diegene spreken. 

Wat maakt toch dat ‘vertrouwen’ zo’n essentieel iets is voor een mens? Al snel komt het woord ‘veiligheid’ erbij. Een term die de afgelopen decennia steeds meer klinkt als een voorwaardelijke bron om verbinding op aan te kunnen gaan. En dan maakt het niet uit of het om gezin, familie, vrienden, werk of kerk gaat. Als voor ons de grens van ‘verdragen’ bereikt is, kan het gif over de ander naar buiten komen. 

In mijn leven zijn hierin een aantal stations gepasseerd. Waarbij ik zowel beschadigd vertrouwen gekend heb, alsook degene ben geweest die vertrouwen beschadigd heeft. Slachtoffer én dader… zijn we dat niet allemaal? Al bij geboorte zou je moeder en kind zowel dader als slachtoffer kunnen noemen van het elkaar aandoen van pijn. En toch wordt het niet zo beleefd of uitgesproken. Er was verlangen en de ‘sterkste’ binnen de verbinding (ver)draagt de zwakkere. Juist om deze te kunnen helpen zelf ook een ‘sterke’ te worden. En binnen dat proces van lijfelijk en emotioneel opgroeien vinden er tal van mini-dader/slachtoffer-momenten plaats. 

Vertrouwen wordt vroeg of laat op de proef gesteld. Hoe het verloop daarna is; hangt deels af van de kracht van de verbinding. De bereidheid om mét elkaar naar de situatie te kijken. Vergeving te schenken; ongelijk toe te geven etc. Het maakt verschil hoe de posities zijn; ouder-kind of baas-werknemer. Waarbij ten diepste het verschil is of er een hartverbinding is of een contractbinding. Helaas zijn er tal van situaties waarbij ouder-kind een contractbinding hebben. 

Feit is dat we allemaal te maken hebben met vertrouwensissues, soms ervaren we dat zelfs met God. En wat dan? Wat als je de beleving hebt dat God onbetrouwbaar is. Bijvoorbeeld omdat je nare dingen meemaakt in je leven. Er kunnen diepe vragen naar boven komen over wie God is en het ‘waarom’ van dingen. Als je daar antwoorden op probeert te krijgen zonder dat je de relatie met God zoekt, maak je het jezelf niet gemakkelijk. Het kan ook zijn dat je je in teleurstelling van God en/of geloof afkeert of zelfs tot de conclusie komt dat Hij niet bestaat. 

Mijn getuigenis is dat God zich laat kennen indien je Hem oprecht zoekt. Ik stelde Hem behoorlijk op de proef voordat ik Hem mijn vertrouwen gaf. Ik wilde zelf de touwtjes van mijn leven in handen houden; ‘ikke zelf doen’. Maar God… Hij bleef en kwam niet dichterbij met Zijn Liefde dan ik verdroeg. Keer op keer bleek dat ik niet in staat was heilzame keuzes te maken voor mijzelf en mijn kinderen. De nood moest zeer hoog oplopen voordat ik mijn knieën werkelijk boog en Hem accepteerde als Autoriteit over mijn leven. Een keus die niet meteen alles oploste, maar wél het proces startte waarbinnen ik Hem leerde kennen van Hart tot hart. Mijn eigen hart leren uitstorten was een pijnlijk onderdeel. Hij verdroeg ook de boze woorden; als een slecht gehecht kind respectloos sprekend over anderen en mijzelf. Ik leerde in de spiegel van zijn Genade de Waarheid over mijzelf te zien. Zijn Liefde ontvangend leerde ik mijzelf liefhebben. Zijn vertrouwen leerde me betrouwbaar te willen zijn. Het offer van Jezus voor mij; het werk van de Heilige Geest in mij nodig hebbend. 

Hij is en blijft betrouwbaar, ik ‘wiebel’ wel eens;)