“Wees over niets bezorgd, maar vraag in alle omstandigheden aan God wat u nodig hebt en dank Hem in uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren.”

Ook 1 Tess 5:16-18 is duidelijk over ‘danken’; “Wees altijd verheugd, bid onophoudelijk, dank God onder alle omstandigheden, want dat is wat Hij van u, die één bent met Christus Jezus, verlangt.”

Laat ik er om te beginnen eerlijk over zijn dat het me in het begin van mijn geloofsreis niet altijd even gemakkelijk afgegaan is. Zodra er stevig gedrukt werd op trauma’s kon ik toch echt wel ‘primair’ reageren. Naarmate ik beter ‘verstond’ (begrijpen in mijn hart) wat Jezus werkelijk voor mij gedragen had, werd het gemakkelijker ‘vrijmoedig te naderen tot de troon van genade’ Hebr 4:16.

Daar, in de ontmoeting met de Vader leerde ik mijn hart uitstorten over ALLES wat geweest was; zowel wat ikzelf ‘uitgevreten heb’ alsook wat een ander mij aangedaan heeft. Ps 62:6-9 werd een leidraad. “Zeker, mijn ziel, zwijg voor God, want van Hem is mijn verwachting. Zeker, Hij is mijn rots en mijn heil, mijn veilkige vesting; ik zal niet wankelen. In God is mijn heil en mijn eer; mijn sterke rots; mijn toevlucht is in God. Vertrouw op Hem te allen tijde volk; stort uw hart uit voor Zijn aangezicht. God is voor ons een toevlucht.”

Inmiddels ervaar ik mijzelf diepgeworteld in dankbaar vertrouwen en is het leven Leven een ‘Avontuur met mijn Geliefde’. Vanuit die basishouding is ‘danken onder alle omstandigheden’ ingebed in diepe zekerheid van Wie Hij is.

Geen enkele omstandigheid heeft (of krijgt) ‘macht’ om tussen mij en Hem te komen. Die keus en verantwoordelijkheid heb ikzelf. Danken betekent dan simpelweg mijzelf verankeren in Hem; in Zijn Liefde. En dan mag ik ‘zijn’ met hoe ik dingen ervaar… hoe mooi is dat! Hij vormt en kneedt mij door alles heen…