Het nieuws in deze brief is dat ik er volledig van kruin tot voetzool van overtuigd ben dat ik de weg wil gaan die God voor mij bedoeld heeft; ongeacht de consequenties…

Jaren geleden was mijn gebed… “Heer, maak mij een thuismoeder voor Uw Koninkrijk’. Het begint erop te lijken dat dit gebed vervuld wordt. Mijn persoonlijke RiB is gestabiliseerd. De leefstijl die voor mij passend is en de (voor mij) maximale kracht en energie geeft, is eigen gemaakt. Voor wat praktische ‘laatste dingen’ zal hulp nodig zijn. 

Steeds vaker zijn er onverwachte gebeurtenissen waarbij ‘mijn RiB’ er mag zijn voor de ander. Voortdurend word ikzelf nog ‘geüpdatet’ door het Woord en werk van de Heilige Geest in mij. Meest dankbaar ben ik voor het ‘schaap-zijn’; dat ik enkel hoef te volgen… Zijn weg, Zijn Stem. Zijn Wil voor mij die vele malen heilzamer is voor mijn leven dan mijn eigen ‘willetje’. En ja, soms moet ik even ‘teruggehaald’ worden als ik af dreig te dwalen.

Het heeft wat jaartjes geduurd dus om het fundament van RiB te leggen. Er werd al geprofeteerd dat het een sterk en krachtig fundament zou zijn en dat ervaar ik ook. Grappig is het dat ik nu regelmatig vanuit preken en wetenschap principes bevestigd krijg die God mij al jaren geleden leerde.

Ik geloof in Gods volledig herstel en dat ik volledig hersteld ben. Dat ik niet meer de arbeidsmarkt op kan om financieel zelfstandig te zijn, zegt meer over de staat van de wereld dan over mijn ‘gezond’. En helaas zegt het ook iets over de afwezigheid van de RiB-man waarnaast ik hoor te staan. Hij moet ergens zijn;)

Hoe dan ook … ik bén HEEL! En helemaal van Hém. En als zodanig mag ik mijn plek in de wereld innemen zoals Hij het voor mij bedoeld heeft. Mag ik RiB uitleven en uitdragen in woord en daad. Ikzelf zie talloze mogelijkheden en de grootste uitdaging is om te bewegen op Gods Timing en niet in eigen wijsheid of kracht. Hij heeft het overzicht en de Regie.

Ik zie hoe Zijn Hand nieuwe wegen voorbereid. Dus strek ik me nieuwsgierig uit naar wat komen gaat; wil niet mislopen wat ik in Zijn Plan mag uitvoeren. (Grappig om te merken dat er talloze Bijbelteksten opborrelen die ondersteunen wat ik zeg)

Soms ervaar ik mijzelf als ‘undercover’ christen. Met name op die momenten en in die situaties dat ik ervaar dat mensen beslist niet willen horen over Wie God is voor mij en wat Hij gedaan heeft en doet. In mijn ziel kan dat sporadisch nog licht resoneren met ‘oudzeer’ van ‘niet gehoord/gezien’. 

Hoe dankbaar ben ik dan dat ik inmiddels geestelijk volwassen ben. Dan zie ik namelijk op naar Jezus Dan zie ik hoe het zijn ‘normaal’ was dat er ongeloof en weerstand was. Dan zie ik dat Hij aan het kruis zelfs van Zijn Vader afgesneden was. In de zwaarste uren werd het zwart als de nacht; geen nabijheid, geen troost… enkel lijden en pijn in geest, ziel en lichaam… alleen.

Hoe gering is dan mijn ‘lijden’, want dankzij Zijn Lijden is voor mij de Weg naar de Vader altijd vrij om Liefde en Wijsheid te ontvangen. Dankzij Zijn Lijden, Opstanding en Hemelvaart is er voor mij de Heilige Geest als Trooster en Helper. En gelukkig ben ik omringd door een aantal mensen met wie ik Zijn Goedheid en Trouw kan vieren.

Hoe betrekkelijk is mijn ‘sores’ als ik in contact kom met een vluchteling uit Nigeria; vervolgd om zijn geloof. Verhalen hoor van mensen die in Israel persoonlijk de gevolgen van ‘7 okt’ aanschouwd hebben.

‘Lijden zonder troost’ is een haard voor de boze om in ‘te zieken’. Die ervaring heb ik ook gehad. 

Absoluut Waarheid als er gesproken wordt over ‘kindzijn’ na wedergeboorte. Blijft wel het feit dat het allereerst Gods Heiligheid is die gemaakt heeft dat we in (erf)zonde niet kunnen naderen tot Hem. Dát is wat Jezus ‘gefixt’ heeft; Hij droeg ALLES aan het Kruis om voor mij de Weg vrij te maken… 

Hoe triest dat ik zie en ervaar ervaar dat er zoveel christenen zijn die de Relatie met de Vader niet echt ervaren. Ze geloven oprecht in Jezus en erkennen God als Vader. Maar toch is er geen Relatie van ‘vertrouwdheid’. Gods Heiligheid lijkt vermengd geraakt met ‘Vaderschap’. Alsof koning Willem A. als vader onbenaderbaar zou zijn voor zijn dochters. Thuis zit ‘ie ws gewoon in pyjama met ze op de bank;)

God is juist benaderbaar, mits wij ‘in Christus’ zijn. En daar zit wel een dingetje, want in deze tijd lijkt er zelfs onder christenen weerstand te zijn tegen woorden als ‘berouw en bekering’. Alsof we met 1 keus voor Jezus ons leven al volledig in lijn met Zijn Woord en Heilige Geest hebben. Daar is wel ff iets meer voor nodig. Denk maar aan een pasgeboren baby; een volkomen compleet menselijk wezentje. Én nog van alles te ‘gebeuren’ voordat het een volwaardig steentje bij kan dragen in ‘gezin/familie/maatschappij’. Liefdevolle bescherming, gevoed worden in Liefde én opvoeding! Voor die weg naar volwassenheid is ouderlijke zorg nodig, waarbij liefde onvoorwaardelijk is. Waarbij grenzen gesteld worden omwille van veiligheid. En waarbij, vanuit een fundament van ‘geliefd’, gehoorzaamheid geleerd word. Liefdevolle bestraffing zonder beschadiging van relatie. Hebben we dit niet allemaal nodig in ons geestelijk opgroeien? Deze Liefde heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben… Heer, dankU!