Vrij onverwachts confronteert het leven me met verlies en het herinnert me aan de ‘au’ van rouw die ik al talloze keren in mijn leven heb ervaren. In allerlei situaties en op allerlei manieren. Ik herinner me reacties van complete verdoving, maar ook van enorme boosheid. Ik herinner me luidkeels ‘uitbrullen’ en keihard ‘gaan doen’ om maar niet te hoeven voelen. Een lichaam wat volledig pijnlijk was door ‘verlies van hechting’.

Terugkijkend zie ik vooral dat ik totaal niet om kon gaan met de gebrokenheid in mijn eigen hart. Een hart waar ikzelf niet mee in verbinding was; een hart wat God nog niet kende als Trooster… een hart wat niet om kon gaan met de gebrokenheid die er nou eenmaal is in dit leven.

Hoewel de pijn er nu tastbaar is, blijft het ‘draaglijk’. Ik besef dat er iets veranderd is in mij door de jaren heen. Vroeger wist ik geen raad met pijnlijkheden en ‘schoot alle kanten op’ met mijn emoties of blokkeerde. Ik had niemand of leek niemand te hebben om door vertroost te worden. Hierdoor kon ‘rouw’ niet gezond uitstromen en bleef de ‘au’ als het ware ‘hangen’. Het belemmerde een deel van mijn hart te functioneren; onvertroost…

Sinds ik me laat liefhebben door de God van Israel; de Vader, Zoon en Heilige Geest is er altijd een ‘toevluchtsoord’ als het leven ‘een tik uitdeelt’. Ik ben gezond gehecht en ren als het ware meteen naar Papa als ik pijn heb. Hierbij altijd beseffend dat dit mogelijk is dankzij wat Jezus allemaal geleden heeft. Hij kent elk aspect van pijn; hij droeg het al. Dezelfde Heilige Geest die bij Jezus was toen hij ondraaglijk leed, is ook bij mij als ik het moeilijk heb.

Ik hoef nooit meer alleen te lijden… U bent bij mij in mijn lijden … en het Leven gaat door … want U bent Leven … en U woont in mij …

Dag lieve TG, ik ben dankbaar dat ik je mocht kennen en voor je zorgen … ik gun jou de hemel en zal je hier missen …