“Zing voor de Heere een nieuw lied, want Hij heeft wonderen gedaan” (etc.)

Juist nu ik even geen zin heb om te schrijven; niet geïnspireerd ben en mijn ziel zich beroerd, geeft God Psalm 98 om over te schrijven. Daarmee stilt de storm meteen… omstandigheden, situaties, mensen… op micro en macro niveau… het verdwijnt aan de horizon zodra ik focus op U.

Nee, geen vlucht; een toevlucht … gewoon een vertrouwend zeker weten. Zeker weten dat de God die de mens maakte, die Abram een belofte deed, die het volk Israel uit Egypte bevrijdde, die Jezus uit de dood deed opstaan… die God heeft geen moeite met mij als ik even bij Hem mijn hart wil uitstorten. Heeft er geen moeite mee om dit voor iedereen tegelijk te doen. Zal mij corrigeren als ik ‘iets goed te maken heb’ of juist ‘los te laten’. Die God van toen is nu dichtbij door Zijn Heilige Geest wanneer ik mijn positie ‘in Hem’ inneem; gehoorzaamheid wil leren.

In dit besef is er meteen ‘ruimte’. Ruimte om Hem te danken, te loven om wie Hij was, is en zal zijn. Dan lees ik Psalm 98 nogmaals; nu hardop. Zelfs het eind wb ‘oordelen’ wekt geen ‘zorg’ meer; Zijn Rechtvaardigheid gaat al mijn gedachtes te boven. Het gaat nergens om ‘goed/fout’; enkel om ‘genade of niets’. Jezus; de Boom des Levens…

Wonderbaarlijk hoe dan vanuit de aanbidding gebed gaat stromen over hetgeen wat mijn ziel beroerde. Ik om wijsheid kan vragen, voorbede kan doen… alles en iedereen in Zijn Hand leggend; vertrouwend.

Ik ben niet altijd ‘de beste’, ‘de slimste’, de wijste’, maar God wel. Dát is waarom ik het Verbond met Hem zo hard nodig heb; Hij is Altijd Dezelfde. In Liefde; zelfs ‘opvoeden’ gebeurt in Liefde. En dat ‘opvoeden’ heb ik best nodig als kind van Hem. Keer op keer de keus dit toe te laten; niet toelaten is ‘rebellie’. Ik wil bereid zijn gevormd en gekneed te worden met een hart zacht van tranen. Van berouw jegens Hem en/of van opgelopen pijn.

‘Heer, verander mij’ is een krachtig gebed gebleken door de jaren heen… ondanks hier en daar een ‘misser’ ben ik ‘blij met mij’;)