“Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.”

Mijn hart huilt terwijl ik dit ga schrijven; onder ogen ziend hoe vaak ik in ‘gedoe’ met mensen ben beland in mijn leven, terwijl er ten diepste een geestelijke strijd achter de zichtbare schermen woedde. Te veel en te vaak in ‘zielige strijd’ beland zonder eerst biddend te positioneren. Er zijn tijden geweest waarvan ik oprecht kan zeggen dat ik geen enkele weet had van hoe de geestelijke wereld in elkaar steekt. En de tactieken van de boze geheel niet doorhad. Erger zelfs… misleid als ik was zelf de nodige ‘onzinnigheden uitkraamde’ alszijnde ‘waar’.

Nu kennis en ervaring groeit en ontwikkeld is/word, zou ik willen dat ik zou kunnen zeggen dat er geen fouten meer gemaakt worden. Aangezien ik menselijk mens ben, zal ik echt af en toe nog blunderen. En dan gaat het ‘erna’ het verschil maken. Ga ik allereerst met alles wat er is als kind naar God om Zijn Licht op de situatie te laten schijnen. Zodat het plaatje helder kan worden en ik in Liefdevolle verbinding troost én correctie kan ontvangen. En vervolgens Leiding over het vervolg. Of trek ik me ‘zielig’ terug in onzekerheid over ‘aandeel’ en ‘verantwoordelijkheid’. Waarbij ‘oordeel’ of ‘zelfrechtvaardiging’ een stem proberen te krijgen. En emoties kans krijgen te blijven gieren vanuit gedachtes. Iets waar de boze dol op is en dan dus ook ruimte voor krijgt.

Inmiddels is me absoluut helder dat ‘route Abba’ het meest heilzaam is. Want wát er ook gebeurd is, wie er ook bij betrokken is … Hij is Degene bij Wie ik me allereerst en uiteindelijk te verantwoorden heb over mijn woorden en daden. Hij is de Enige die alles en iedereen kan overzien; Rechtvaardig kan beoordelen. Enkel vasthoudend aan wat Jezus al volbracht heeft, is het mogelijk om het spotlicht op blunders te doorstaan.

En weet je, dan is het de Heilige Geest die doet beseffen waar ik ‘ontzag voor God’ niet op de eerste plaats heb gehad. Vrijwel altijd is dát de eerste oorsprong van het ‘gedoe’ waar ik in beland ben. Pfff… mijn hart ervaart dan diep berouw en ‘wil anders’; niet wetend … ‘hoe dan?’. Wéer een stuk ‘oud’ op het altaar; wéer vragen of God mijn denken vernieuwd én mij nieuwe wegen wil leren… Heer, verander mij! En dat doet Hij! Het delen met iemand die mijn berouw hoort en voor me bidt is ook heilzaam.

Dit is de enige route waarbij de boze buitenspel gezet wordt en blijft. De enige route waarbij de fundamentele Waarheid van het Evangelie tot een praktijkervaring wordt. Waar lijden door een proces van afsterven heen tot nieuw Leven komt. En juist met Pasen nabij is dat een prachtig besef; dat mag mij dan best ff zeer doen zogezegd. Onbeduidend vergeleken met wat Jezus voor mij én ieder ander verdragen heeft.

De dood ís overwonnen en elke wedergeboren christen mag weer heersen zoals God oorspronkelijk bedoeld had voor Adam en Eva. De boze houdt er niet van als we geestelijke autoriteit hervinden en kracht ontvangen. Vandaar dat ‘ie elke kans aangrijpt om te ‘zieken’ waar ‘ie ruimte krijgt. En helaas is elk moment wat niet vanuit ‘ontzag voor God’ geleefd wordt een kans voor hem.

Ontvang wat al gegeven is en bouw mee aan Gods Koninkrijk door allereerst de werken van de boze in je eigen leven te laten ontmaskeren door Gods Liefde en het werk van de Heilige Geest in jou. Door hierover te getuigen verspreid je de kracht en geestelijk autoriteit van het evangelie… Jezus… HIJ LEEFT! Zelfs voordat we Pasen herdenken;)