Vandaag wordt Pinksterfeest gevierd; de uitstorting van de Heilige Geest. In Handelingen kan je erover lezen. Door de jaren heen ben ik me meer en meer bewust geworden van de centrale positie en rol van de Heilige Geest. Hoe Hij al ‘over de wateren zweefde’ toen de aarde nog woest en ledig was. Maria raakte zwanger van Jezus omdat ‘de Heilige Geest over haar kwam’. Hoe Hij op Jezus neerdaalde na Zijn doop en Hem daarna in de woestijn leidde. Slechts een paar voorbeelden die Hem tonen in het ‘totaalplaatje’.

Even twee uitersten in de huidige tijd … mensen die de Heilige Geest ondergeschikt maken en ‘monddood’ willen houden én mensen die zich de Heilige Geest bijna toe willen eigenen voordat God haar geeft.

Ten diepste draait de gehele Bijbel om Gods Heiligheid en juist het besef van Zijn Heiligheid heeft mijn ontzag doen groeien. Kunnen we met z’n allen terug naar Gods Heiligheid centraal? Waarbij besef van Zijn Grootheid, Almacht, soevereiniteit ons nederig maakt en ontzag inboezemd. Waarbij we ‘zuinig’ zijn op het feit dat we de Heilige Geest mógen ontvangen; allereerst om ons eigen leven op orde in Gods Orde te laten maken. Intimiteit te leren met God als Vader; ons op laten voeden. Identiteit te mogen laten vormen, zodat we onze positie gaan ‘verstaan’ in Zijn Koninkrijk. Autoriteit krijgen om te leren heersen in ons eigen leven; rentmeesterschap te voeren over hetgeen aan ons is toevertrouwd.

Mag God Zichzelf persoonlijk aan ons laten kennen door Openbaring vanuit Zijn Woord en door Zijn Heilige Geest op die manier en tijd zoals het Hem behaagt? Zijn Heiligheid onderscheidt Hem van al hetgeen Hij geschapen heeft, of dit nu engelen of mensen zijn; gelovig of niet.

Willen we Hem werkelijk leren kennen, opgevoed worden tot volwassenheid of willen we enkel ‘gekend’ worden als een kind?

… ben jij het verbond al aangegaan met de Heilige van Israel…