‘Dood en leven zijn in de macht van de tong, wie hem liefheeft, zal de vrucht ervan eten.’ Spr 18:21

Een van onze zintuigen is de tong. We proeven hoe iets smaakt en dat kan een gevoel van ‘lekker of vies’ geven. We willen ‘meer’ of ‘nooit meer. Het vermogen om te ‘proeven’ is een onderscheidingsvermogen wat het lichaam kan helpen om bepaalde schadelijke stoffen direct uit te spuwen. Beter je tong ‘te vriend houden’.

De tong is ook een orgaan wat we nodig hebben om klanken te maken en woorden te spreken. Helaas lijken we daar soms weinig onze ‘smaak-onderscheiding’ op toe te passen. Woorden die ‘bitter’ zijn of ‘schadelijk’ voor een ander zijn, kunnen onder druk maar zo ‘geloosd’ worden. En eenmaal buiten onze mond als een stok slagen toedienen. Zelfs zoetsappige woorden kunnen schade toebrengen wanneer ze niet vanuit een oprecht liefhebbend hart komen.

Ieder’s tong zal dader geweest zijn en ieder mens slachtoffer van andermans tong. Of van negativiteit tegen zichzelf. En ook woorden die niet uitgesproken worden, kunnen schadelijk zijn.

Volgens de Bijbel is het bijna onmogelijk om de tong te ‘temmen’. Dat klinkt niet erg bemoedigend. Zodra voor mij iets menselijkerwijs ‘onmogelijk’ lijkt, wil ik Gods route kiezen. De woorden van mijn tong vertolken de gesteldheid van mijn hart. “Mogen de woorden van mijn mond en de overleggingen van mijn hart U welgevallig zijn, o Here, mijn rots en mijn verlosser.” Ps 19:15

Diit geeft hoop, want waar mijn tong mijn hart blijkt te ‘vertolken’, blijk ik voortdurend een keus te hebben. Is mijn hart vanuit geloof in de Heiligheid van God, Hem Vertrouwend, in Overgave en Gehoorzaam. Dat blijkt een behulpzaam fundament te zijn om de tong ‘op te voeden’;)